به نامت ،‏به يادت ،‏به اميدت و نه به اميد خلق روزگار

يک جستجوي ساده بفرماييد در اين دنياي سايبر و عبارت « صادرات ايران » را جستجو کنيد . قلع و آلومينيوم و سرب و صد البته نفت صادر مي شود . نقش بازارچه هاي مرزي ما در اين ميان و البته تجارت چمداني نقش قابل توجهي است . پسته و متانول و ماشين هاي سبک و سنگين و هر چه بخواهيد يافت مي شود . با ارزشي معادل 57 ميليون دلار در سال 1386 و به کشورهاي امارات متحده عربي ،‏عراق ، چين ، ژاپن ، هند ، کره ، ترکيه ، افغانستان ، ايتاليا ،‏ترکيه ، آلمان . آمار نشانگر رشد 3 درصدي در وزن و بيش از 15 درصد در ارزش دلاري است .

تا اين جا چه خوب !

اما حالا دوباره زحمت يک جستجوي ساده ديگر را بکشيد . عبارت صادرات فرهنگي و مشابه آن را تايپ کنيد

نتيجه :‏هر چه صادرات غير نفتي و فرش دستباف است براي شما نمايان خواهد شد .

تا اين جا هم خيلي بد نيست .

اما اين يک خط را هم از کسي داشته باشيد که اين انقلاب بي نام او در هيچ کجاي جهان شناخته شده نيست .

ما انقلاب مان را به تمام جهان صادر مي کنيم  ما مي خواهيم اين انقلاب مان را ، انقلاب فرهنگي مان را به همه ممالک صادر کنيم .

  راستي چيزي از اين انقلاب هم مانده است که بخواهيم آن را صادر کنيم ؟؟؟ اصلا صدور انقلاب پيشکش مان .

 نسل سوم و چهارم که نه همان نسل اول و دوم انقلاب که خود را مدعيان و صاحبان انقلاب مي دانند چيزي از اين انقلاب در مرام و مسلک شان مانده است که آن را به جوان و نوجوان امروز منتقل کنند و بعد هم صادر کنند ؟

بگذاريد  اين جا هم از واردات حرفي نزنم که مثنوي هفتاد من کاغذ مي خواهد .

ظهورت را براي هميشه آرزو مي کنم يا م ح م د