به نامت ،‏به يادت ،‏به اميدت و نه به اميد خلق روزگار

حالم از ايماني که تو ساعت خطر دستمُ نگيره به هم مي خوره . حالم از اندوخته اي که نور راهم نشه به هم مي خوره .
خيلي وقته که اين حرفا ذهنم رُ مشغول کرده .
از ايمانم که فقط بوي سجاده مي ده ، بدم مياد . از علمي که رنگ کتاب داره و نه رنگ زندگي تنم مور مور مي شه .
شابد خيليا مثل من همين دغدغه رُ داشته باشن و شايد هم خيلي از ماها به بعضيا که نيگا کنيم ، به خودمون بباليم که شکر خدا ما با همچين آدمايي نه تو دنيا محشوريم و نه تو آخرت . ايمان ما کجا و ايمان اين عوام الناس سطحي انديش کجا ؟! ما عميق شديم و علاوه بر ايمان با علم هم راهمون رُ انتخاب مي کنبم . ممکنه ادبيات مون اين نباشه که اگر با همين کلمات اين حرفا رُ بگيم خودش ي قصه پر غصه ديگه است .
بگذريم . من که تازگيا با خودم شديد حرفم شده .
ايمان سر سجاده رُ ترجيح مي دم نداشته باشم و اندوخته اي که فقط رنگ و بوي خطوط نخ نماي کتاب ها رُ بده مي خوام نباشه .
ديدم آدمايي رُ که مرد و مردونه پاي حرفي که مي زنن مي ايستن و با تحقيق و تدبر هم راه و مسيرشون رُ انتخاب مي کنن . کم هم نيستن .
اما مشکل اينه که ما اين آدما رُ وقتي پيدا مي کنيم که در حال رفتن باشن . و بعد از رفتن تازه به فکر فرو مي ريم که اي دل غافل ! از دست رفت .
و اون موقع تازه به فکر بزرگداشت و کي بود و چي بود مي افتيم . ايتا رُ نگفتم که ياد مرحوم حسن از نور رُ زنده کنم که هست و نيازي به مثل مني نداره .
اينا رُ گفتم تا بگم من مدت هاست درگيرم چون به من گفتن راه اهل بيت رُ بايد پيش بگيرم تا سعادتمند شم ، فکرم رُ درست کنم تا عاقبت به خير شم ، عملم رُ درست کنم تا راحت از رو پل صراط عبور کنم ؛ اما من اصلا به آخرت اعتقاد ندارم . پل صراطي رو هم باور ندارم .
بلکه فکر مي کنم همين دنبا آخرت منه و همين سير و منش من تو اين دنيا عبور من از پل صراطه . چون فرداي قيامت فرصت عمل نيست که هر چه هست در همين دنياست .

ي مهارتي هست که اين سازمان ملليا به زور مي خوان به خورد همه بدن . « مهارت نه گفتن »

به بد و خوب اين مهارت و حسن نيت اين حضرات کاري ندارم اما مي خوام اين مهارت رُ ياد بگيرم . که به دلم و به خواسته دلم ، « نه »  بگم .
شايد منم ياد گرفتم ايمان و عملم رُ يکي کنم .

 
 خداييش مثل حسن از نور که يک سال تموم هست که از بودن و نبودنش و از چگونه بودن و چگونه نبودنش درس نگرفتم .راستي سجاده حسن چقدر وسيع بود . به وسعت زندگي . به يادش فاتحه يادمون نره .

ظهورت را براي هميشه آرزو مي کنم يا م ح م د

به نامت ،‏به يادت ،‏به اميدت و نه به اميد خلق روزگار

نمي دونم تولد کسي رو که از دار دنيا رفته و به ظاهر ديگه ميون ما نيست رو چه جوري مي شه تبريک گفت ؟! کاش اين روزها رو در زمان حيات دوستان مون ببينيم و به هم بدي نکنيم و هواي هم رو بيشتر داشته باشيم  .

12 شهريور زادروز زنده ياد حسن ازنور ه . يک سوره ياسين هديه تولدش پيشکش کنيم .

ظهورت را براي هميشه آرزو مي کنم يا م ح م د 

وقتي

وقتي آقاي مزارعي تريبون مجري رو گرفته بود و ولش نمي کرد.

وقتي که باز هم خانم ها در اقليت و سکوت به سر مي بردند.

بسم الله النور

از بيست و سه سال کمي گذشته است ، از روزي که به دامان خدا متوسل شدي و فرزندي صالح طلب کردي .
يادت هست براي خدا نامه نوشتي و نامه ات را به قرآن به يادگار سپردي و اين يادگار ماند و ماند و ماند تا همين چند روز پيش که:
شاخه حسن وجودت را به سايه سار قرآن سپردي و به تفال برگي از آن گشودي و آيتي به گواهي آرزوي ديرين و برآورده شده ات آمد.
تو خود فرزند صالح خواسته بودي و همين قرآن به شهادت آمد که :

الذين آمنوا و عملوا الصالحات طوبي لهم و حسن مآب

و رهسپارش کردي.
برگرد. فقط کمي برگرد و نگاه کن يادت هست . به پايش نشستي و از قطره قطره وجودت آب حياتش دادي .مي خنديد، تو هم مي خنديدي. ناله مي کرد، تو نيز هم ناله اش مي شدي. برمي خاست، بلند مي شدي . مي دويد ، تو هم مي دويدي تا اين که پينه دستانت گل کرد و روزي رسيد که ديگر به پايش نرسيدي.

از کملين بشارت کمال گرفته بود* و سرمستانه آهنگ رفتن داشت و عزم وصال کرده بود.
و مگر نه اين که : الدنيا سجن المؤمن
دنيامان چه تنگ بود برايش و تنگ دلش ديگر تاب ماندن نداشت.
او بال گشود و پرواز کرد . و اين بار ديگر تو به او نرسيدي و ماندي تا شاهد پروازش باشي . ماندي و در برابرت راهي که او رهسپارش بود.

جاده اي بي انتها در اين غربت کده عالم که اکنون رهروي را به خود مي خواند.
جاده اي از نور و تا نور.
و او در اين راه چه زيبا تصوير نور را سروده بود و راز آمدن و رفتن را دانسته بود.
حرکت از نور و به سوي نور
که ما از اوييم و به سوي او باز مي گرديم.

کدام پير و جوان را ديده ايد که 5-6 روزه 15 بار برايش قرآن ختم کنند.
و يا کدام عالم و عابد را ديده ايد که در شب وداعش با عالم خاکي ، خانه خدا را به نيابتش طواف کنند؟
و کدام بنده سالک خدا را ديده ايد که نماز ليله الدفنش در مرقد نبوي و بارگاه علوي و حريم حسيني و آستان رضوي خوانده شود.
تو را غمي نشايد که ما را شريک آن بداني . ما را اگر لياقتي باشد هم راه خود بدان و بگذار تا هم سفرانت در کوچه باغ هاي نور باشيم.

يا محمدو يا علي

*در آخرين سفرش به قم و در ديدار با آيت الله العظمي بهجت